Should I stand or should I sit?

Kijk, met zo’n titel in vloeibaar Engels is de deur gelijk open. En dan nemen we maar gelijk de deur naar het toilet. Jawel, we moeten het er toch eens over hebben. Zeikverhaal of niet. Heren, het zal u allen vast wel eens ter ore gekomen zijn. Het gedoe rond het zitten of staan tijdens de plasaangelegenheid. Precies, dacht ik al. Ik hoor een gemeenschappelijke zucht, zo’n groepsgevoelzucht die neigt naar een brul. Wel zo mannelijk. Als was het een All Blacks Haka, maar dan net een beetje anders. Verschil moet er zijn.

Stand or sit

Ik zal er maar gelijk mee voor de draad komen: ik ben een zittende plasser. Ja. Nu weet je het. En dat is helemaal op eigen initiatief zo gekomen. Op een dag stond ik wat van me af te zeiken. Ik was nog jong. Zo’n kereltje met een korte broek. Zomer, je kent het wel. Ik sta daar dus in volle concentratie mijn ding te doen, terwijl ik fantaseerde over hoe het schuim in de pot dan onontdekte eilanden waren. Kortom, ik vermaakte me prima. Totdat ik op die bewuste dag besefte dat de spetters die ik altijd voelde, gewoon mijn eigen urine was die vrolijk terug spetterde. Zo uit de pot tegen mijn schattige ongerepte jongensbenen. Toen realiseerde ik me dat dat dus net zo goed het geval was als ik een lange broek aan had. Dan zat mijn broek onder de plasspetters. Ik keek gelijk ook eens om me heen en zag dat de vloer sporen van een stiekeme regenbui vertoonde. En bij het uitdruppelen spatte er ook een druppel of wat op de rand van de wc en op de grond voor de pot.
Tja. Ineens begreep ik mijn moeder wat beter met drie (opgroeiende) mannen in huis. Ze riep regelmatig dingen als “Wie heeft er naast gezeken!?” en “Gatverdamme, weer overal zeik! Stelletje lamstralen!” waar ik tot die tijd alleen mijn schouders over ophaalde. Ik wist namelijk zeker dat ze mij niet kon bedoelen. Toch?

Sinds die jeugdige zomerdag zit ik dus. Puur uit eigenbelang. Ik wil mezelf niet onder zeiken. En ik wil niet na elke kleine boodschap de wc schoonmaken. Dat soort dingen. Simpel zat. En dat de dames het toejuichen, dat is een zeer prettige bijkomstigheid.
En nee, ik voel me niet in mijn mannelijkheid aangetast. Sommige mannen wel, merk ik zo door de jaren heen. Die doen er heel moeilijk over. Dat mag, maar als je je mannelijkheid moet halen uit het staand plassen, dan overschreeuw je iets anders, volgens mij.
En ja, ik geef toe: ook ik plas nog wel eens staand. In een café bijvoorbeeld. Zijn er alleen urinoirs. Mannen poepen blijkbaar niet. Of als het private hokje zo ranzig is dat zitten pas kan nadat er twee keer een flinke schoonmaakploeg doorheen is geweest. De truc met staand plassen is om zo diep mogelijk door de knieën te gaan en vooral in die put te mikken. Het maakt een hoop lawaai, maar het scheelt aanzienlijk in retourzeik. Mooie bijkomstigheid: je traint je bovenbeenspieren. Van de hoge nood een deugd maken, noem ik dat. Nog een dikke herentip: in het wild altijd van je af plassen. Mijd bomen, want je krijgt alles terug. En je pakt vette bonuspunten, want je bakent met rijkelijk om je heen het veld besproeien een veel groter domein af. Als we dan toch bezig zijn…

Goed, genoeg gezeik, iedereen moet doen wat ie zelf denkt dat het beste is, maar ik ga er nog eens even goed voor zitten. Krantje, boek, tijdschrift. Here we go!

Stand or sit 2

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *